Over mij

Ik laat mezelf meer zien in gedichten dan in een korte bio over mezelf, maar ik ga het toch proberen. Mijn naam is Babette Groos, 21, student Communicatie en ik was van 2017 tot 2019 Jonge Dichter des Vaderlands. Ooit vond ik de Nederlandse taal vreselijk plat, maar sinds ik mijn Engelstalige gedichten voor Doe Maar Dicht Maar naar het Nederlands vertaalde ben ik er een beetje in blijven hangen. Voor mijn studie zit ik het grootste deel van mijn dag in de trein, waar ik gelukkig genoeg tijd heb om boeken en bundels te lezen. Tussen de regels door probeer ik nog ergens een bundel samen te stellen. Weer daartussen vind ik altijd nog tijd om bezig te zijn met taal en poëzie. Ik heb het gevoel dat ik het grootste deel van mijn dag in de trein zit, en probeer tussen de regels door nog ergens een bundel samen te stellen. Weer ergens daartussen vind ik altijd nog de tijd om te lezen, ookal is het de achterkant van de shampoofles als ik mijn telefoon vergeet mee te nemen naar het toilet.


Poëziepaleis

In 2016 was ik onzeker en zat ik in de vierde klas van het VWO en lachte met mijn vrienden om een poster van het Poëziepaleis over een gedichtenwedstrijd, want gedichten schrijven was niet cool. Stiekem schreef ik al jaren verontwaardigde engelstalige gedichten over mijn ex-vriendjes en waarom het onzin was dat mensen "uit de kast moeten komen" als ze niet alleen op het andere geslacht vallen, maar daar wist niemand iets van en dat wilde ik graag zo houden.

Thuis ging ik natuurlijk wel stiekem meedoen, want met je gedicht in een bundel komen was wel iets waar ik van droomde. Zo stond ik in 2016 voor het eerst in Arnhem mijn gedicht voor te dragen - Van Patroclus voor Achilles, omdat Griekse mythologie mijn ding was en ik had net in één avond The Song of Achilles gelezen. Ik won niet, maar mijn ouders zaten in het publiek en waren heel erg trots en een vrouw die ik niet kende zei dat ik het heel goed gedaan had, dus ik vond het wel prima.

Een jaar later won ik wel, dit keer met AUTO, en nog een halfjaar later won ik - met onder andere datzelfde gedicht - de titel van Jonge Dichter des Vaderlands. Mijn tante zei dat ze er werkelijk niks van snapte, maar het klonk wel heel mooi, en zij vond toch wel dat ik het verdiend had. Ik heb de trofee die avond twee keer uit spanning laten vallen, maar hij is nog heel. Staat bij mijn moeder thuis op het dressoir.


Dichten

Mijn gedichten gaan al lang niet meer alleen over mijn ex-vriendjes en een verontwaardigde tiener zijn, maar ik vind het nog wel net zo leuk. Als Jonge Dichter des Vaderlands heb ik veel meer mogen doen dan alleen maar schrijven - zo stond ik op het Wintertuinfestival in Nijmegen, ben ik gecoacht door Ester Naomi Perquin en Babs Gons, kwamen mijn gedichten in Meander en mocht ik jureren voor gedichtenwedstrijden. Ook was ik in 2020 bij een van de laatste afleveringen van Na Het Nieuws, met mijn gedicht over de lange wachttijden in de GGZ. Inmiddels komen er steeds nieuwe dingen op mijn pad en sta ik altijd open voor nieuwe ervaringen.