WEGGAAN IN ZES DELEN

I

Ik heb er nog nachtmerries over. Ik draag mijn lichaam terug naar de kust; begraaf mezelf ergens drie meter diep waar ik het niet meer zal vinden. Ergens waar ik niet naar terug kan komen. Ik ben vergeten hoe het voelt.

II

Er is een nieuwe soort stilte die volgt. Soms voel ik me niet groot genoeg om in mijn lichaam te passen. Ooit was ik vechtlust en vuur, tanden in plaats van tong; ik weet al lang de weg naar huis niet meer. Weet je, er is een moment, een enkele seconde, waar liefde geen liefde meer is maar een wapen. Hij is degene die weet hoe een pistool werkt.

III

Het is niet zozeer tanden als wat je ermee doet. Ik kijk naar hem en angst wordt een levend iets—warm en glibberig en onontkoombaar. Hij kijkt naar me alsof het niets betekent, alsof mijn lichaam niet langzaam barsten vertoont. Ik kan de wereld voelen schudden onder mijn voeten en elke ademteug is een naschok. Misschien, in een andere versie van de waarheid, had ik weg kunnen lopen, maar in deze ben ik gedoemd om te blijven.

IV

Dit is een ander soort pijn dan die ik gewend ben. Ik denk aan vuur dat mijn schenen brandt; mijn ogen dichthouden totdat het over is. Ik ben al een hele lange tijd niet meer iemand die je kunt vasthouden. Dit is een ander soort pijn dan die ik gewend ben. Wanneer hij mijn wang aanraakt, sta ik in brand. Ik vraag me af of hij weet hoe het is om zo erg te trillen dat je erin stikt.

V

Hij beweegt als een standbeeld dat tot leven komt, nog niet helemaal zeker van de werking van ledematen. Dit is een dans die ik nog niet geleerd heb. Weet je, er zal altijd as liggen over alles wat ik liefheb; een deken zo dik dat ik niet meer kan ademen. Er zal altijd een ander huis zijn om af te branden. Ik ben niets dan stil. Ik doe mijn ogen dicht. Ik laat hem mijn handen niet vasthouden. De binnenkant van mijn oogleden ziet eruit als verlies. We vertellen onszelf dat het geen oorlog is, maar ik weet dat ik niet win.

VI

Hij weet dat zijn glorie niet valt of staat met mijn overgave maar telt het nog steeds als een overwinning. Zijn lippen vermalen de mijne tot wijn. Misschien, in een andere versie van de waarheid, had ik weg kunnen lopen. In deze, doet hij dat.