FRAGIEL

dit is gek worden op de beste manier zoals

hoe alles wat ik schrijf naar perzik smaakt en het sap langs

je kin stroomt

dit ben ik terwijl ik droom over je tanden zonder gebeten te worden

ik word niet langer gestraft omdat ik iemand liefheb

ik ben alleen doornen maar nog steeds mooi, je moet gewoon

voorzichtig zijn

ik ben een doos gelabeld breekbaar

gestempeld op mijn voorhoofd, mijn lippen laten hetzelfde

woord achter op je nek het spijt me zo

dat ik je in glas heb veranderd in mijn hoofd

achter mijn ogen ben je nog steeds donder maak je geen

zorgen je bent nog steeds bliksem in mijn mond;

electriciteit kruipend onder mijn huid; je bent

tussen mijn tanden gehangen als kerstverlichting

ik draag je als lippenstift, soms

vlek je mijn tanden framboos en ik denk

dat je een waarschuwing op je tong moet hebben

je bent het tegenovergestelde van een slaapliedje, je

houdt me wakker; het is drie uur ‘s nachts en ik vraag me nog steeds

af wat je denkt

of het genoeg was je te laten blijven

deze keer

om onbekende redenen ben ik altijd bang je te vragen te blijven

ik zit tot het randje vol van jou en je lach en nog steeds

tel ik de dagen totdat je weggaat

ze vragen “waar doet het pijn” en ik antwoord

overal, overal

ik heb een gewoonte gemaakt van spijt hebben en

ik wil nog steeds dat je blijft, ik

kan alleen de woorden niet in mijn bloedende mond passen

misschien ben ik nog teveel tanden

misschien zijn mijn aderen gevuld met stroop in plaats van bloed en

is dat waarom alles zo zwaar voelt

maar maakt dat me niet alleen maar zoet?

maakt dat me niet alleen maar prooi?

er is niets mis met gered willen worden, ik denk

dat ik altijd al wat voor tragedies heb gehad

en oké,

misschien omdat ik de zoetigheid van je pols lik

maakt dat het mijn fout maar

misschien heb ik de zee al zo lang ingeslikt dat ik meer

zout dan zacht ben

maar dat betekent niet dat ik ben vergeten

hoe deze dans gaat

wanneer ik eenzaam ben doe ik alles uit totdat ik alleen maar

wolf ben, ik

huil; mijn borst zo vol met mist dat ik mijn eigen

binnenkant kwijtraak

ik ben tektonische platen die tegen elkaar aan wrijven

mijn randen zijn misschien niet meer zo scherp maar

ik maak nog steeds de aardbeving

kun je het voelen onder

je voeten? dat ben ik, ademend en

de smaak van spijt hangt nog steeds in mijn mond

maar jij smaakt toch naar meer en

soms droom ik over onze ontmoeting op een vliegveld

uit een vliegtuig komend

jij of ik maar het punt is dat een van ons wacht

op de ander

bagage en al